ما جرا از اون جایی شروع شد که داشتم با یه بابایی صحبت می کردم. طبق معمول شعار می داد که « ما همه ی دین ها رو قبول داریم و اون ها با ما مشکل دارن و نمی خوان حقانیت ما رو قبول کنن. » خوب تا اینجا مشکلی نداشتم. اما بحث رسید به ایران و ایران باستان و از اون هم رسید به دین ایران باستان. بحث بالا گرفت و طرف گفتش « بابا اون ها که آتیش پرست بودن. » من هم آمپرم زد بالا و یه حال خوشگل به طرف دادم. اما برای این که بقیه بدونن توی بلاگ می نویسم. زرتشتی ها آتیش پرست نیستن و آتیش رو نماد پاکی می دونن. از این ساده تر هم نمی تونم بگم. اصلا نمی دونم چرا این آتیش توی دین زرتشت باعت آتیش گرفتن بعضی ها شده!
طبق گفته ی پیامبر و دوازده تا امامی که داریم، انسان های گناه کار بعد از مرگ به جهنم می رن و با آتش باک می شن و می تونن به بهشت برن. (البته چند نفری رو یادمه که می گن همیشه توی جهنم می مونن). خوب همون طور که می بینید توی دین خودمون هم آتش نماد پاکی هستش. حالا من که متوجه نشدم اشکال آتش توی دین زرتشت چیه ؟! اگه شما چیزی بیشتر از من می دونید، بگید من هم یه چیزی یاد بگیرم.
